traduko el la finna
 

    

Nia ŝip' laŭ maro iras,
nia flago supre flirtas,
kaj rigardas al lontano
nia brava kapitano.

Estas junaj ni maristoj
kun solida karakter',
senhezitaj optimistoj,
ĉiam gvidu nin esper'.

Vidas nia kapitano
ke proksimas uragano.
Tuta maro jam nigriĝas,
forta ŝtormo komenciĝas.

Ĉiu kuras sen prokrasto
al pumpiloj kaj al mastoj.
Kun fervoro ni laboras,
nia sango arde bolas.

Nigraj ondoj nin atakas,
nia ŝipo laŭte krakas.
Venas fino, venas plago,
ĉiuj estas jam en akvo.

Nigra maro – nia tombo,
nia ĉerko – mara ondo.

 

     
 







    

 
Finna popola kanto.  La origino troveblas ĉe 
fi.wikisource.org.

La supra bildo estas pentrita finna kargoŝipo “Kalaja” (“Fiŝisto”). Tiu ŝipo
pereis en 1885, en Atlantiko. La kanto ne estas pri tio. Finnlando tiam estis
parto de la Rusia imperio, tial la ŝipo sur la bildo portas la Ruslandan flagon.
La bildo prenita de
kalajoenhistoria.blogspot.ru.

La dua bildo estas parto de malnova Finnlanda poŝtokarto kun alia varianto
de la teksto: sen tragedia fino, kaj kun aserto “ju pli da vino, des belas ino”.

En la origina teksto menciitas “amerika ŝipo” ĉar komence de la 20a jc
tiu kanto sonis ĉe la ŝip-linio liganta Amerikon (Usonon kaj Kanadon) kun
Finnlando. Amerikaj finnoj fojfoje uzis tiujn ŝipojn por viziti la lasitan
patrolandon.

Vi povas ankaŭ aŭdi la tiaman varianton de la kanto:

 
 
 
Komenco  >  Versoj  >  Marista kanto